Het woordenboek omschrijft discussie als volgt: niet vaststaan van meningen, onderwerp van gedachtewisseling zijn.

Discussie bestaat volgens mij niet. Wel als jouw gesprekspartner sociaal op een lager niveau zit. Cru, maar waar. Als ik een klootzak die intelligenter is dan ik er toch uitlul, zal hij nooit toegeven dat ik gelijk heb. En dat is dan weer vervelend, want ik heb vaak gelijk. Mijn afweermechanisme komt meteen in gang als ik ook maar iets hoor dat me niet zint. Van mezelf ben ik gewoon normaal. Ik ben leuk, gezellig, noem maar op. Ik lijk net blond! Ik kan als geen ander afwegingen maken; moet ik niks zeggen en me kut voelen of moet ik iets zeggen waar ik me geweldig over voel, en me dan pas kut voelen omdat ik de sfeer naar tien graden onder nul heb getrokken?

Toegegeven, ik kies vaak voor de tweede optie. Maar nu ik ouder word en binnenkort aan de vochtinbrengende crème moet, kies ik ook weleens voor de eerste optie. Dan maar een rotgevoel.

Laatst zat ik ’s avonds in de trein, in zo’n tussenstuk. Zo’n nepstuk, zo’n stuk dat ze maar voor de fun in de trein hebben gepleurd. Ontwerpfout zou je het kunnen noemen. Ik zat daar in die herrie en ik werd toen gebeld. Ik had een lange dag gehad. Zeven uur eruit en tien uur ’s avonds ging ik op weg terug naar huis uit Tilburg. Ik praatte kennelijk nogal hard, want de vrouw naast me gilde ineens ‘HALLO!’ naar me. Op zo’n geniepige groep achtmanier. Ik werd witheet. Per direct legde ik mijn telefoon neer. Dit is een schoolvoorbeeld van de situaties die ik liever uit de weg ga. Zo’n vreselijk mens, ik wilde daar helemaal niet mee praten. Maar het was alsof ik niet meer in mijn lichaam zat. Ik was zo kalm, ik leek Barack Obama wel. Het gezag en de autoriteit uit mijn stem klonken onnatuurlijk, zelfs voor mijn doen. “Mevrouw, ik had niet door dat ik zo hard praatte en dat rechtvaardigt hoe dan ook niet dat u op zo’n manier ‘hallo’ tegen me zei. Er bestaan andere manieren.” Ik zag hoe haar hoofd alsmaar veranderde. Ik zag dat ze zich besefte dat ze geen kant meer op kon. Ze redde zich met de meest gruwelijke zin: “Ik respecteer je mening, maar ik doe er niks mee.”

Discussie bestaat volgens mij niet. Mijn argumenten waren hoe dan ook sterker dan die van haar. Mijn lichaamstaal en manier van spreken waren goed. Ik had gewonnen. En toch. Ik hield een monoloog, ik praatte tegen mezelf. Ik zag hoe ze me hoorde, maar niet naar me luisterde. Dat blijkt maar weer uit het feit dat ze NIKS MET MIJN MENING DOET. Dikke lul, dacht ze. Prima, lig ik niet wakker van. Maar de discussie aangaan terwijl je weet dat je niet kunt winnen, is gewoon slap.

Takkewijf.

Stem of voeg toe aan :