Dit soort dingen

Journalistieke ergernis nummer weet-ik-niet-meer-hoeveel.

Ik word er gek van. Ik ben de hele middag bezig geweest met iemand opzoeken van een basisschool waar een klein brandje was bij ons in de buurt. Moet mee, zou stom zijn als wij dat zouden laten liggen.

Ik bel dus de school, nu nog met mijn stomme kop denkend dat ik klaar ben over een minuut of vijf.
“Dag met Cathy. Ik bel naar aanleiding van de brand van vanmorgen. Mag ik alstublieft de directeur even?”
“Die is er niet.”
“O. Is er dan iemand anders die me iets over de brand kan vertellen?”
“Nee, daar heeft u echt hem voor nodig. Wat u wel kunt doen, is even het EVE bellen.”
“Het EVE?”
“Ja, u kunt het opzoeken op internet”

Nou dankjewel voor deze non-informatie. Ik ben dus de EVE maar gaan opzoeken. Typ maar eens ‘EVE’ in op Google. Toch gevonden. Niet sollen met een 19-jarige met moordneigingen.

“Goedemiddag, met [vul kotsnaam in]”
“Dag met Cathy, ik had zojuist gebeld met de school waar vanmorgen een brand was. Ik begrijp dat u de koepelorganisatie van de basisscholen in de regio bent? De school verwees me door naar u. Is er iemand die me iets kan vertellen over de brand?”
“Nee, de algemeen directeur is tegelijkertijd de woordvoerder en die is er vanmiddag niet.”
Weersta de verleiding Cath, zeg het niet.
Nee, shit.
“Uiteraard is hij dat. Kan ik dan iemand anders spreken?”
“Nee, sorry.”
“Toch bedankt, dan ga ik de school weer bellen.”
“Doet u dat. Dag.”
“Dag.”

De school teruggebeld. Doen of ik dom ben, tegen smekend aan vragen om informatie.
“Dag, u spreekt weer met Cathy van de krant. Ik heb zojuist met het EVE gebeld omdat iemand van deze school me daar naar verwees. Was u dat? Ah, mooi. Het zit dus zo. Niemand bij het EVE is bereid me te helpen en u kon me ook al geen informatie geven, dus wat moet ik nu doen? Ik zou niet weten waar ik mijn informatie vandaan haal.”
“Ja, ik begrijp uw dilemma, maar ik ben niet bevoegd om de pers te woord te staan.”
“Hoe komen de ouders op de school dan aan informatie?”
Ik word radeloos, deels nep, deels echt.
“Gaat u me nu vertellen dat de ouders van de kinderen die net op een school zaten waar brand is uitgebroken, hun informatie krijgen van een perswoordvoerder die er nu niet is?”
“Ja, ik weet alles tot in detail, maar wij hebben buiten ook alleen maar gezegd dat het om een brandje ging.”
Lekker is dat.
Ïk eindig dit gesprek nu, want ik heb andere taken. Dag.”
Donuts eten zeker.

Weer bellen met het EVE.
“Dag, nogmaals met Cathy. Ik heb zojuist weer met de school gebeld en ze willen daar echt geen informatie geven. Ik heb echt de woordvoerder nodig. Heeft u misschien een nummer?”
“Ja, maar die mag ik u niet verstrekken. U kunt wel het nummer krijgen van de school waar hij nu is.”
Op dit moment weet ik dat ik nooit meer verbaasd hoef te zijn.
“Okee. Dus ik kan de woordvoerder, de enige die me iets kan vertellen hierover, niet bereiken? Is dat niet een beetje vreemd?”
“Ja mevrouw, u kunt de school proberen, dag” en ze ramt de telefoon erop.

Dus ik wil een basisschool bellen om te vragen hoe de kindertjes zich voelen. De conciërge schijt in z’n broek want hemeltje lief, zijn functie is om niet met de pers te praten. Dan moet ik maar gaan praten met een woordvoerder die helemaal niet bij de brand aanwezig was en van niks afweet van de situatie op de school. Erger nog, is dat ik zijn nummer moest vragen aan een of ander gefrustreerd hormonaal figuur die me dat nummer helemaal niet geeft. En in plaats van hem direct te bellen, moet ik de school bellen waar hij wel aanwezig is.

Dus ik bel met de school waar de woordvoerder zich bevindt. Alsof god het doorheeft, krijg ik de beste man meteen aan de lijn en binnen een paar minuten had ik al mijn antwoorden.

Wat vreselijk om dit soort dingen, dit soort simpele dingen, via een omweg te moeten doen. Gesproken over kwaliteitsverlies. Het moet allemaal maar kloppen in de media en klopt het niet, dan ben je een vreselijke journalist en kun je niks en zijn je artikelen slecht en moet je maar struikelen over een duif. Hoe kan dat? Hoe durven die mensen? Vanwaar al die angst?

Ik heb wel tegen de woordvoerder gezegd dat de secretaresse me niet hielp.

Zo ben ik dan ook wel weer.