,,Ik doe je niks.” Dat zegt hij tegen me, dat is zijn slagzin, zijn ‘word-maar-niet-bang’-zin. Hij houdt me alsmaar strakker vast en wat ik doe of zeg, hij laat niet los. Telkens duwt hij zijn gezicht naar dat van mij. ,,Ik wil je zo graag zoenen,” zegt het tegen me. En ik wil dat jouw ballen in een pan met kokend water worden gegooid, maar dat kan nu ook niet.

In de trein liep hij al langs me, tijdens de stop in Utrecht. Ik zag hem kijken. Ik zat alleen en wanneer ik alleen zit, kijk ik een beetje boos. Dan gaan mensen niet naast me zitten. Toen we net bij Gouda waren geweest, zag ik hem opstaan en teruglopen. Mijn kant op. Hij keek me aan en ging naast me zitten. Hij bleef maar kijken, maar zei niks. Ik maakte de eerste zet. ,,Hoi.” Ik zeg het hard, zodat ik getuigen heb. Hij vraagt om m’n lippenbalsem, die hij daarna uitgebreid verkracht. Een jongen die een kaasreclame nadoet, die gewoon zit te faken hoe lekker de Maasland wel niet is. Ik walg ervan, maar we beginnen een gesprek. Ik heet Ava, met een a aan het begin en op z’n Engels uitgesproken: Eva. Ik heet altijd Ava als ik niet zeg dat ik Cathy heet. Of Sophie. Zo wil ik ook weleens heten. Hij heet Dion en hij zit op de theaterschool in Amsterdam.

Aha!

Theater, kijk aan. Vanaf dit moment weet ik zeker dat het om een grap gaat. Hij legt zijn hand op mijn been. Welke debiel zou dat doen als hij niet van een theaterschool komt? En wie leent er lippenbalsem van een ander? Hallo, bacteriën. Hij beweegt zijn hand alsmaar meer naar boven. Ik word ongemakkelijk, ik vind het niet leuk meer.

Dion vraagt waar ik uit moet stappen. Alexander, zeg ik. Dom, denk ik meteen. Ik had moeten zeggen dat ik naar centraal ga, als hij dan had gezegd dat hij dat ook moest, had ik geweten of hij loog. Allicht moet Dion er ook uit bij Alexander. Ik kijk Dion niet aan als we opstaan. Zodra we uit zijn gestapt, pakt Dion direct mijn hand. Welke handcreme ik gebruik. Ik háát het als mensen aan me zitten, aan me friemelen en alle aandacht opeisen. En Dion had er een handje van om precies te doen waar ik zo’n hekel aan heb. Dion wijkt niet van mijn zijde. Dion begrijpt alle overduidelijke hints niet. Dion duwt me uiteindelijk in een hoekje. Een hoek waar niemand ons ziet, want Dion weet precies wat hij doet.

Bluf is een enorm krachtig middel. Ik bluf vaak, ik ben er goed in. Maar nu was ik bang. Doodsbang. Ik word niet snel bang, maar deze keer wel. Dion hield me vast, hij wilde me zoenen, hij stond in mijn persoonlijke territorium en hij begreep niet waarom ik niet wilde. Dus er waren dat moment twee dingen die ik kon doen. Wachten tot er iets – of niets? – gebeurd of de gok wagen en toch maar bluffen. ,,Luister kerel. Ik ben ooit eens ontslagen bij de supermarkt omdat ik een kerel bij z’n ballen pakte en ze ronddraaide totdat hij letterlijk kotsmisselijk op de vloer viel. Laat me los, laat me nu los of ik zorg ervoor dat je pik niet meer hard wordt.”

Hij verzwakte zijn grip. Ik haatte hem. Ik wilde van zijn hoofd een collector’s item maken en het op een schaal leggen. Ik wilde weg, naar m’n fiets, naar huis en doen alsof er niks was gebeurd. Maar Dion. Dion huppelde vrolijk mee. De beveiliger van het winkelcentrum waar ik maar twee tellen moest zijn, had – hoe kan het ook anders – de deuren al gesloten. Dus we moesten helemaal omlopen. En Dion liep achter me aan naar de parkeergarage.

Dion gaat voor me staan op de roltrap. Hij wil me weer zoenen, maar ik draai m’n hoofd weg, zodat hij m’n kaaklijn kust. We staan in de parkeergarage als Dion aan me vraagt of we daar kunnen wachten op een ‘mattie’ van hem. ,,Wat denk je nou zelf, ik heb je niet zien sms’en of horen bellen, ik ga echt niet in een parkeergarage staan wachten met jou.” En ik loop nog harder naar de uitgang. Ik ben het zat.

Dion begrijpt het niet. De lippenbalsem waar Dion met zijn verkrachtingsgrage lippen aan zat, heb ik weggegooid. Mijn gezicht waar Dion me kuste heb ik geschrobt tot het dik was. Ik weet zeker dat Dion linea recta weer terug naar huis is gegaan toen het hem niet lukte mij zo achterlijk te krijgen hem te zoenen.

Dion deed in principe niks, omdat ik daarvoor heb gezorgd. Maar Dion deed wel wat. Hij deed wel wat.

Stem of voeg toe aan :