Regels

Er zijn ongeschreven regels in deze wereld. Die ongeschreven regels maken we weer landelijk en vanaf daar maken we het weer plaatselijk.

Diep in onszelf voelen we wanneer we iets kunnen maken en wanneer ook echt niet. Die gave is mij niet gegund, vermoed ik. Ik weet niet veel op het gebied van ongeschreven regels. Ik doe pas mee aan de trend als het geen trend meer is.

Zo bevond ik mijzelf laatst in een café waar ik een collega gedag zei. Op een stoel. Voor een menigte. En proost. Nu weet ik, want tot zover strekt mijn verbeelding, dat niemand anders in de plaats zo had gedaan als ik. Alleen dom van mij: er kwam een maandagochtend en maandagochtenden vragen altijd om consequenties.

Waarom zijn er ongeschreven regels? En waarom houden we ons er aan? Kijk maar om je heen. De norm voor vrouwen is dun met pornoblond haar en een gezicht dat riekt naar zongebruind poeder. We willen allemaal een platte buik, maar volle billen. We willen glanzende benen, maar geen glanzend voorhoofd. We willen rode lippen, maar een gave huid. De norm voor mannen is zo’n tachtig potjes wax met zo’n zestig tubes gel die de drie centimeter haar op hun hoofd slechts overeind moet houden. Een wasbord, of in het geval van ouderdom; een mooi flanellen shirt met blokjes. Ons lijf moet er perfect uitzien. Ons doen en laten moet daarbij aansluiten.

Ik dacht altijd dat het impulsieve aan mij juist datgene was dat mij uniek maakte. Iedereen vindt het zo geweldig aan mij, totdat ik me impulsief gedraag in een café. Het ergste was dat ik wilde veranderen. Op mijn leeftijd echter is veranderen een bitch. Laat maar, dacht ik.

Zijn wie je bent. Dat is pas een ongeschreven regel.